Müvekkil haber verilmeksizin 500 km uzağa sevk edildi. Oraya sevki sırasında, aynı Orta Çağ'da sürgün edilen insanlar gibi, kapalı bir kafeste elleri kelepçelenmiş halde sevk edildi. Gittiği zaman orada uzun süre yerde yattı. 'Post-Truth' adlı eserinde hukuksuzlukları konu alan filmlerin analizini yaparken, şimdi bizzat o hukuksuzluklara ve adaletsizliklere maruz kalmaktadır.

İpek Elif Atayman'ın diğer avukatı.

Müvekkilim yalnızca Medya A.Ş.'de görev yaptığı için örgüt üyesi gibi gösterildi. Oysa müvekkilimin böyle bir örgütün varlığından haberdar olduğuna, bu örgüte katıldığına, emir alıp verdiğine ya da örgütsel bir hiyerarşi içinde hareket ettiğine dair somut hiçbir delil yok.

Müvekkilim birçok hukuksuzluğa maruz kaldı. El konulan telefonunun imajı bize verilmedi; bu CMK 134'e açıkça aykırı. Gözaltı süreleri aşıldı. Tutuklama kararında ise kanunda bulunmayan, 'suç örgütüne üye olmaya teşebbüs' gibi bir ifade yer aldı. Kendilerine sorulmayan sorulardan cezalandırma talep edildi.

Müvekkilim 15 aydır tutuklu. Bu tutukluluk artık bir tedbir olmaktan çıkıp cezalandırmaya ve eziyete dönüştü.

Müvekkilime çıplak arama yapıldı. Üstelik bu her giriş-çıkışta tekrarlanıyor: buraya ilk geldiğinde, Afyon'a götürüldüğünde, tekrar buraya getirildiğinde hep aynı aramaya maruz kaldı.

Burada birçok kişinin başına geldiği gibi bir benzeri benim müvekkilimin de başına geliyor ve cezaevinde bir avukat ziyareti yapılıyor. Bu avukat 'çözebileceğini' söylüyor; savcıyı tanıdığını söyleyerek müvekkilim yeni beyan verirse tahliye edileceğini iddia ediyor ve müvekkil bunu kabul etmiyor. Bize söylediğinde de 'Yani böyle şey mi olur?' diyoruz ve o süreç orada sonlanıyor. Cezaevi kayıtları incelenirse bu kişinin kim olduğu görülecektir.

Silivri'de müvekkilim önce hücreye konuyor, sonra dört beş gün koğuşa alınıyor. Ardından 'Hazırlan, gidiyorsun' deniyor; nereye götürüldüğü söylenmeden kapalı bir kafese konup 500 kilometre uzaktaki Afyon'a gönderiliyor.

İddianame özensiz bir şekilde hazırlanmış. Bir takım siyasi ifadelere gönderme yapınca böyle hataları görebiliyoruz. Müvekkilin adının suç isnadı bölümünde kopyala yapıştır şeklinde, müvekkille hiç ilgisi olmayan bir şekilde yazıldığını görüyoruz. İddianamedeki tekrarları çıkardığınızda bu iddianame komik derecede zayıf bir hale gelecektir.

Bahsettiğim kapalı kafes, avuç içi kadar penceresi olan metal bir kafes; eller kelepçeli, 500 kilometre boyunca dışarıyı dahi göremeden. Bunun benzeri Ekrem İmamoğlu'nun da başına geldi; duruşmaya nakli sırasında araç bozuldu ve yaklaşık 100 kilometre bu koşullarda taşındı.

Karar metninde 'duruşma bitiminde derhal geldiği ceza infaz kurumuna iade edilmesi' yazıyor. Yani 18 Haziran'daki duruşmada müvekkilim tahliye olmazsa yeniden 500 kilometre kelepçeli olarak Afyon'a gönderilecek, tekrar çıplak aramaya maruz kalacak; bu kez de yaz vaktinde, klimasız bir metal kafeste. Bu, en hafif deyimle modern bir işkencedir.