16:43
“Cezaevine girdiğim ilk andan itibaren üzerime çöken o ağır çaresizlik duygusuna teslim olmamak, kendime bir dal bulup tutunabilmek için yazdım. İnsan dışarıdaki hayatından koparıldığında önce zamandan kopuyor. Sonra sesten, sonra renkten ve kokudan kopuyorsunuz. Bu benim hayatta kalma çabamdı. Yazmak, duvarlara çarpmamak için benim adıma bir pencere açmaktı. Dünyayla bağımı kaybetmemek, sevdiklerimle ilişkimi diri tutmak, kendi varlığımı kendime ispat etmek içindi. Çünkü cezaevi size 'Yoksunuz, hiçsiniz' diyor. Ben kendimi kaybetmemek için kaleme sarıldım.”